Wees niet verbaast als dit kleine stukje internet spontaan de andere kant uitvliegt. Dingen zijn snel gegaan de laatste paar weken, op sommige momenten zelfs sneller dan mijn eigen willen.

Maar goed dat het niet meer gaat om mijn eigen willen, dan.

Heel ver weg hoor ik een stemmetje schreeuwen, dat bang is voor afwijzing. Voor meningen waar ik me niet tegen kan verdedigen, voor oordelen. Voor aanvallen van mensen met andere overtuigingen, een ander doel in het leven. Deze alinea is de enige defensie die ik neer kan zetten voor deze angst, in de hoop dat het herkent zal worden en gerespecteerd zal worden in de directheid van mijn woorden.

Je zou dit in feite kunnen zien als een afscheid. Iets wat ik officieel veel eerder had moeten typen natuurlijk, maar nu pas vind ik tijd en kracht in mijn handen. Afscheid van turnonlife. Ik weet nog niet of ik onder deze naam door wil gaan, of een nieuw weblog opricht. Wat ik wel weet, is dat dingen niet meer hetzelfde zullen zijn. Een beetje inzicht.

Mijn woorden veranderen niet, mijn wens om te schrijven is hier en zal hier altijd blijven. Mijn doel om gevoelens, gedachtes en puur, ongebogen leven neer te zetten in pixels gaat niet veranderen.
Verder veranderd er niets wat normaal ook niet zou veranderen. Het is tenslotte wel het leven waar we hier mee te maken hebben, niemand kan een ander beloven ‘nooit te veranderen’. Dat zou zo’n beetje hetzelfde zijn als beloven nooit ouder te worden, of beloven dat je haar altijd dezelfde lengte blijft.

Mensen die niet veranderen, leren niet. Het zou betekenen dat je dezelfde fouten blijft maken, dat je volledig negeert wat je omgeving en de wereld je probeerd te leren in de korte tijd dat je hier mag zijn. Weer betrap ik mezelf erop dat ik mezelf aan het verdedigen ben nu, en ik begrijp niet eens waarom.

Dus ja. Ik voel behoefte naar het schrijven van andere dingen. Het zien van andere dingen, het leren van andere dingen. Ik ben wel lang genoeg op zoek geweest naar de schakelaar om dit leven aan te zetten, het wordt tijd dat ik de sprong eens maak.

Als er xe9xe9n ding is waar mijn ouders zich altijd over verbaast hebben, is het mijn vermogen om dingen weg te gooien. Ik ben een twijfelaar, altijd al geweest, maar als ik eenmaal het gevoel heb dat iets weg kan, gaat het ook weg. Hoeveel waarde het ooit ook voor mij gehad heeft.

Dit weblog.. heeft ontzettend veel waarde voor mij. Waar ik nu bijna zo’n drie jaar geleden begon, in mijn bed, mijn toen nog net nieuwe laptop op schoot, daar ben ik nu niet meer. Waar ik begon, op 25 november 2006, met iReadMe en veel verhalen om te vertellen, is niet meer waar ik hoor te zijn.

Dit weblog is met mij meegegroeid, door de jaren heen. Door liefde en vriendschap, en het verliezen daarvan. Door besef en ontkenning, door gevangenschap en vrijheid. Het heeft mij geholpen en is een uitlaat voor mij geweest in mijn zoektocht naar het doel dat ik die winteravond neerzette;

De droom om het leven aan te zetten. Verklaar u nader. We leven allemaal een eigen leven, allemaal op onze eigen manier. Iedereen ervaart zijn of haar leven op zijn eigen manier. Toch denk ik dat ik goed zit als ik vertel dat veel mensen niet optimaal genieten van het leven, omdat ze zelf niet ‘leven’. Ze worden geleefd door hun omgeving, hun werk, school, vrienden, zorgen, drukte. Ce la vie, natuurlijk, maar niets mag je weerhouden te leven. Het is mijn doel het knopje te vinden waarmee ik mijn leven aan zet. Waarmee ik mijn leven vollop kan leven, elke lach en elke traan intenser kan beleven. Waarmee ik herinneringen creexebr, waarmee ik alles bewuster mee zal maken. Waarmee ik trots kan zijn.

Ik ben van mening dat dit mij gelukt is, ondertussen. Op een manier die ik totaal niet had verwacht, niet eens had zien aankomen en zeker niet de manier die ik voor ogen had, maar mijn leven is zeker weten aangezet.

Waar ik elke maand van layout veranderde, meestal drie comments had op elke entree en random babbelde over het schoolleven, gingen mijn logs langzaam maar zeker van tijdvullende woorden naar discussies, verslagen over dingen die mij bezighielden. Ze veranderden van leesbare verhalen naar alinea’s die minstends drie verschillende betekenissen hadden, en vaak iedereen verwarde behalve mijzelf. Het werd van een plek voor anderen, een plek voor mij, en dat is het, het merendeel van zijn bestaan gebleven.

Ik kan niet eens beginnen met een samenvatting, en dat zou nu ook niet echt het meest boeiende zijn om te doen op dit moment. Wat ik probeer te zeggen, hierna weet ik het zeker, is dat er nu al heel erg veel verandering heeft plaatsgevonden, maar dat dit kleine stukje internet, echt geen plaats meer heeft voor meer.

Of ze er zijn of niet zijn, wil ik iedereen bedanken. Iedereen van toen, en iedereen van nu, die niet eens weten dat deze plek bestaat. Iedereen die de link rondgeslingerd vind op een amper ademend forum, of in een msn geschiedenis zit staan. Iedereen die ooit commentaar achtergelaten heeft, zij het goed of minder goed, iedereen die de moeite nam te lezen wat ik schreef.
Alle stille lezers, waar ik er zelf altijd xe9xe9n van zal zijn.
Alle mensen die mij kennen, maar die niet zeggen dat ze dit lezen, om welke reden dan ook.
Gewoon, iedereen.
Bedankt.

Ik duik wel weer ergens op, en misschien vinden jullie me weer. Tot die tijd, veel geluk.

Niets verlaat mijn hart.

—

Alles is nu los van grond,
anders dan hoe ik het vond.
Geleefd maar ongedragen,
verstopt onder dunne lagen,
van twijfel en het lentegras,
dat per ongeluk wat vroeger was,
en mij verteld met haar bestaan;

Het is tijd, om te gaan.

Het is nu vijf dagen geleden, en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. De eerste dag was gigantisch wennen, terug komen in bepaalde gebruiken, maar nu voelt het alsof ik nooit gestopt ben.

Nu al, voel ik hoe vrij het me maakt.

Ik weet dat er heel wat mensen zullen zijn, die dit niet verwacht hadden van mij. Ik heb nu al mezelf moeten uitleggen aan mensen die bang waren me niet meer te kennen, me kwijt te raken. Het doet me pijn te beseffen dat die mensen bang zijn voor zoiets moois, maar het doet me misschien nog wel meer pijn dat ze mij niet genoeg vertrouwen.

Natuurlijk zal ik veranderen.

Maar ik had zonder dit ook wel veranderd, dat is een constant proces. Nu verander ik alleen een andere kant op dan ik dat normaal gedaan had, en als dat is wat angst oproept, is het nergens voor nodig. Toch snap ik ze wel. Onze omgang zal sowieso veranderen. Misschien zullen ze op een punt kwaad worden, of zullen we op een punt zoveel van mening verschillen dat we elkaar niet meer kunnen zien. De gedachte daaraan heeft me bang gemaakt en deed me erg veel pijn.

Maar, dat is denk ik de bedoeling. Niets is zonder prijs. En het lijkt misschien wel alsof ik alles aan de kant gooi hiervoor, vriendschappen opgeef en mezelf verander in een persoon die ik totaal niet wil zijn, maar dat is niet zo. Echt, helemaal niet zo. Niemand heeft mij gedwongen.

Het was allemaal mijn eigen wil. En een klein beetje Zijn wil.

Ik vind het moeilijk dit zo uit te leggen, omdat ik van binnen al weet wat reacties zullen gaan zijn na het lezen hiervan. Ik zou het eigenlijk geen eens neer moeten zetten hier, maar ik doe het toch. Hoeveel ik ook nog steeds mijzelf ben, ben ik niet mijzelf meer. Nouja, niet de mijzelf van vijf dagen geleden. Ik heb nog zoveel te leren, maar nu al merk ik dat het heel erg snel gaat.

Mijn ouders merken dit, mijn vrienden merken dit. Ik merk het, maar ik zou niet kunnen uitleggen wat er nu precies snel gaat. Ik zou alleen kunnen zeggen dat ik me niet kan herinneren wanneer ik me zo goed gevoelt heb, in mijn hele leven.

Het is nu gewoon hopen, dat de mensen van wie ik houd, de mensen die van mij houden, genoeg vertrouwen in mij hebben. Zodat ik kan blijven vertrouwen op hun.

Ik denk, dat ik dat knopje om mijn leven aan te zetten, wel gevonden heb.

—

Dit vuur van binnen weet niet,
welke kant het op moet branden.
Dus brandt het door mijn handen,
ontsnapt het naar omhoog.
Dit vuur van buiten zal ooit,
weer terug gaan komen.
Ik lees het in mijn dromen,
ik zie het in geloof.

Ach ja, stress. Het enige wat ik erover wxedl zeggen, is dat het toch altijd wel weer goedkomt. Hoewel ik de laatste tijd een beetje te vaak dingen achterhoud met deze reden.

Ik heb ook eigenlijk niet zoveel te melden hier.

Misschien ben ik wel gewoon een katalysator.

Cheers.

—

Heel ver weg zit ik te wachten,
tot het veilig is terug te gaan.
Maar de rook stopt niet met stijgen.
Jij stopt niet te bestaan.

Natuurlijk, kan ze nooit een bedreiging vormen. Ze is immers jonger dan jij bent, zoveel minder ervaren. Ze is immers zo afhankelijk, zo onzeker. Ze zou niet zonder je kunnen.

Hoop je.

Je weet niets.

—

Be careful what you wish for.

Ik kan niet leren wat ik niet kan lezen. Ik kan niet onthouden wat ik niet kan horen. Ik kan niet begrijpen wat ik niet kan zien.

Veel sneller dan verwacht. Sowieso onverwacht. Een pauze, tussenstop, maar tussen de haakjes is het al over. Waarom, is het zo dat mijn hoop misplaatst was. Waarom ben ik niet in staat te blijven op xe9xe9n plek. Ik wil zo graag een hart dat kan liefhebben zonder pijn te doen. Zo graag, een plek waar ik me thuis voel. Een leven dat ik durf te leven, zonder op elke stap te moeten letten. Mensen om me heen die mij kennen, mij willen begrijpen, en weten, dat ik nooit meer van ze zal vragen dan dat.

Ik ben het zat.

Het doet pijn om niemand te kunnen houden, van niemand te kunnen houden zonder een reactie, een gesprek dat je nooit wilt hoeven hebben. Wilt hoeven houden. Het doet pijn te beseffen dat je gelijk had, al die tijd, dat het geen zin had om jezelf alsnog te gooien in een zee, waarvan je hoopt dat het onbekende wateren houd. Ik ken het water goed, ik viel in slaap op de bodem.

Ei.. einzelganger. Een naar woord. Een eenzelvig iemand. Een alleen iemand. Ik kan wel proberen mezelf te blijven veranderen. Ik kan wel proberen mijzelf beter uit te drukken. Ik kan wel proberen te geven.

Maar, ik eindig telkens op de bodem. Telkens weer, doe ik mensen pijn omdat ik niet wil accepteren dat dit is hoe ik werk. Omdat ik niet wil accepteren dat ik misschien wel helemaal niet gemaakt ben voor anderen. Telkens weer, neem ik een gok, hopend, dat dit het is. Dat ik het wxe9l kan. Het wxe9l weet. Het kan leren.

Maar, nee.

Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat dit deprimerend klinkt. Dat dit negatief klinkt, veel te stom klinkt voor deze tijd van het jaar. Niemand hoeft mij het tegendeel te vertellen, want dat is niet de reden dat ik dit hier neerzet. Ik zet dit hier neer, omdat het in mijn hart leeft, en dat is nog steeds, waar ik deze plek voor heb gemaakt.

Omdat direct contact met mensen voor mij nu eenmaal niet werkt. Achttien jaren lang, niet. Op een mensenleven, niet het grootste deel. En hou de condoleances even bij je, ik ben nog niet van plan op te geven. Nog lang niet.

Ik ga ook geen waarschuwingsbordje aan mij hangen. Want zo bijzonder ben ik nu ook weer niet.

Ik ben gewoon, mezelf. Een nooit stilstaand, altijd dromend, moeilijk, solitair mens. Ik vergeet de betekenis van discrepantie, en niemand ziet mij voor mijn leeftijd aan. Mijn gedachtes veranderen elke seconde, en zelfs ik houd mijzelf lang niet altijd bij.

Nu weer, keer ik terug van een afslag. Versnelling op R, een eentoninge piep als waarschuwing voor voetgangers. Terug op de hoofdweg. Terug bij mijzelf. Waar ik me het veiligst voel, het prettigst voel, waarvandaan ik voorzichtig probeer of andere wateren niet te koud zijn, of te heet. Waar ik mij nu weer eventjes moet terugvinden, voordat ik weer gas kan geven. Weer kan leven.

Ik weet niet hoe je een auto moet besturen.

Maar ik weet waar ik heen wil.

Dat is genoeg.

—

Je kan me niet vertellen, dat ik je niet gewaarschuwd heb,
maar geloof me als ik zeg,
het spijt me.

—

Lief zusje, kalmeer
laat de wereld je niet krijgen,
aan een ketting rijgen,
van angst en ongeluk.

Lief zusje, bezeer,
je niet steeds aan scherpe randen,
je hebt twee goede handen,
die hoeven nog niet stuk.

Lief zusje accepteer,
jou tranen doen mij pijn
en ik wil er voor je zijn,
je redden van de druk.

Want je leeftijd zijn slechts twee cijfers, van mijn cijfers, min drie.
En ik zou er zo nog vijftig wachten, om te zorgen dat je ziet,

je voldoet aan alle eisen, maar leven doe je niet.

—

Goedemorgen wereld.

Welkom in de feestmaand.

En dan wordt je geraakt door een auto. Een hele grote auto. Behoorlijk hard.

Ik kan het volledig navertellen. Met een weekje zijn de kneuzingen grotendeels hersteld, waarschijnlijk.

Ik ga een tijdje rare blikken krijgen op straat omdat mijn gezicht paars is.

Maar mijn hemel.

Ik leef nog.

Dat alleen, is al genoeg om deze dag het leven waard te maken.

Vanmorgen wilde ik niet opstaan. Echt niet. Ik was het helemaal zat, had er helemaal geen zin meer in en wilde gewoon de hele dag in bed liggen alsof ik een dag niet hoefde te leven.

Ik irriteerde me kapot aan mezelf.

Lui zijn is xe9xe9n ding. Dat heeft iedereen wel eens. Moe zijn ook, maar dat was mijn eigen schuld dus er is geen zeuroptie. Maar me onwetend gedragen tegenover mijn eigen leven, gewoon doen alsof het met negeren en ontwijken allemaal wel goed gaat komen, nee. Ik werd er bijna misselijk van.

Het is niet alleen opstaan, doen wat je moet doen (of niet) en slapen. Het is meer.

Dus, opgestaan. En weetje.

Het is een hele goede dag geworden.

Toch, al was het een slechte dag geworden, had het weinig uitgemaakt. Ik heb jou.

—

Nacht verbleekt naar morgen,
de zon spot met haar eer.
Nu ben je mijn alles,
morgen ben je meer.

En door gaat het leven. Met tentamens, langere werkdagen en momenteel; hoofdpijn.

Allemaal dingen die waarschijnlijk met tijd weer zullen afnemen, al veschilt de hoeveelheid tijd per onderwerp. Ook allemaal dingen die op een gegeven moment weer terug zullen komen. Jammer genoeg valt er maar xe9xe9ntje weg te slikken.

Toch, toch, mooie tijden in zicht. Wat sneller dan verwacht, maar geluk heeft me weten te vinden, dus ik heb het uitgenodigd om te blijven slapen.

Buiten hoor ik elke avond meer vuurwerk, morgen is het Halloween.

Ik denk dat dit jaar, xedk degene ben die mij het meest heeft laten schrikken.

—

Je slaapt met ogen open,
armen om me heen.
Buiten wordt gelopen dus
je laat me niet alleen.
Na wat geschreeuw wordt er geschoten
ik ontwaak vrijwel meteen.
Je beloofd me een ontsnapping,
maar weet nog niet waarheen.

Ja, ’tis over. Moeilijk, pijnlijk, maar nu een heel vreemd gevoel van opluchting, want de pijn is voorbij. Londen, morgen. Ik heb er nog steeds zin in. Dat is een goed teken, toch?

—

Dingen zijn nu eenmaal niet,
wat wij willen dat ze zijn.
Zij zijn zelf, heilig, ontastbaar.
Dingen zijn nu eenmaal niet,
wat wij hopen dat ze zijn.
En niemand op aarde,
heeft invloed.
Niemand op aarde,
ontkomt.
Maar toch,
leer ik deze dingen,
steeds beter bedwingen.
Tranen van nu,
vormen de glimlach van morgen.
Geluk zit verborgen.
En niemand op aarde,
heeft invloed.
Niemand op aarde,
ontkomt.